منوی دسته بندی

پنجاه سال بریدن درختان

ستم انسان بر درخت در «عشق در زمان وبا»

به نظرم  رسید که در سلسله‌ نوشته‌هایی به موضوع درخت در آثار ادبی بپردازم. برای اولین نمونه، سراغ مارکز می‌روم.

گابریل گارسیا مارکز، نویسندۀ مشهور آمریکای لاتین و برندۀ جایزۀ نوبل ادبیات و خالق رمان مشهور «صد سال تنهایی»، رمانی دارد به نام «عشق در زمان وبا». مارکز در این رمان،  جنگل‌های زیبای حوزۀ دریای کارائیب را استادانه توصیف می‌کند و در پایان ، پس از سال‌ها، خواننده را به همراه دو شخصیت‌ اصلی داستان، فلورینتینا آریثا و فرمینا داثا،  در سفری دریایی، به همان جنگل‌ها بازمی‌گرداند و تصویری دردناک از ستم انسان به درختان و نتایج  آن ارائه می‌دهد:

ناخدا ساماریتانو برایش توضیح داد که چگونه پنجاه سال بریدن درختان جنگل که هیچ کس هم آن را کنترل نمی‌کرد،  رودخانه را نابود کرده بود. کوره‌های کشتی‌ها، هیزم‌های درختان عظیم جنگل را بلعیده بودند. همان درختان عظیمی که فلورینتینا آریثا را در آن سفر اولیه آن طور دلگیر کرده بودند. …. طوطی‌ها با آن جیغ و داد، میمون‌ها با آن جیغ‌های مثل جیغ دیوانگان،‌رفته رفته با خلوت شدن جنگل‌ از بین رفته بودند.

ordibeheshtfirst وب‌سایت

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *